Gentse Feesten

In tegenstelling tot de meeste Gentenaars werk ik tijdens de Gentsche Fieste.
Mijn werkgever, Casa Rosa, organiseert elk jaar fuiven in Cocteau, en meestal ook een activiteit in ons gebouw, dus we hebben het altijd heel druk.
En dit jaar heb ik voor het eerst op de fuiven gewerkt, 's nachts dus ...
Ik zag er een beetje tegenop; ik ben immers gewend aan een deskjob en zit dus meestal achter de PC administratief actief te wezen.
Nu zou ik 's nachts jetons verkopen, midden in de feestsfeer - helemaal anders dus!
Maar al bij al is het enorm meegevallen.
Het is vreemd om 's avonds laat bloednuchter en alert door Gent te fietsen, me een weg te banen door de massa die volledig gefocust is op feesten, drinken, eten, slenteren, vrijen. Ze geven er niet om of ik op tijd op mijn werk kom, vinden het zelfs vervelend dat ik "erdoor" wil met mijn fietske. Ik krijg elke avond kleurrijke opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd, die ik eerst vrolijk negeer, maar naarmate de feesten vorderen en ik minder fris ben, durf ik al eens te reageren. Niet doen, zo blijkt, want dat stimuleert mensen enkel om nog meer opmerkingen te maken, en soms zelf een aanzet tot verkeersagressie te vertonen.
Enfin, dan kom ik aan in Cocteau, open de kassa, tel het geld, leg de jetons klaar en wacht op de eerste feestvierders.
De ene nacht is al drukker dan de andere, meestal is het stug doorwerken, één avond hebben we tijd om tussendoor "chapeau" te spelen, elke nacht (ochtend) ben ik blij als ik naar huis mag.
De terugtocht is totaal anders dan de heenweg. Nog steeds veel mensen op straat, maar ditmaal lijkt niemand nog nuchter en lijkt de uitbundigheid in veel gevallen omgeslagen in agressie en frustratie. Wie nu nog op straat loopt, wil zich bezuipen, weg van de wereld zijn. Wie nu nog op straat loopt, heeft geen "touche" gehad, geen vrienden ontmoet, geen plek gevonden om zich goed te voelen. Wie nu nog op straat loopt, zoekt naar manieren om de stress kwijt te raken alvorens te gaan slapen. En ik (op mijn fietske) ben duidelijk een doelwit. Het blijft niet bij opmerkingen, mensen willen me tegenhouden omdat mijn fietslicht te fel brandt, omdat ik fiets, omdat ik er ben kortom. Niet dat ik echt doodsbang geweest ben, hoor, maar leuk is anders.
Wat er dan wel zo leuk was aan 's nachts werken?
Ik heb op de fuiven mensen op een totaal andere manier ontmoet. Mensen die ik ken "van op het werk" of "van aan de telefoon" kwamen nu aan mijn kassa in feestsfeer, ontspannen, open, vrolijk, triest, met goesting om een verhaal te vertellen, te luisteren, na te denken, vragen te stellen en te beantwoorden ... Alsof we even op een andere plek waren, alle conventies en imago's tijdelijk overboord. Dat vond ik fijn.
Het is natuurlijk niet zo dat ik de mensen nu pas echt heb leren kennen; ik kende ze al, er is gewoon een dimensie bijgekomen, een dimensie die ik overdag op kantoor nooit zie.
Grappig wel dat sommigen (de minderheid) ook al fuivende vasthouden aan het zakelijke imago, bang om te ontspannen, bang om zich te laten kennen. Grappig omdat ze, net door niet te ontspannen, zich nog veel meer laten kennen.
Wil ik volgend jaar weer 's nachts werken? Ja, absoluut ... het is uitputtend, maar op een bepaalde manier heeft het ook mijn batterijen opgeladen voor het komende jaar.