De titel

"Een lichte soort van schaduw" is een citaat van Nietsche, de man die ik raadpleeg als ik het zelf niet weet of er niet opkom. Nietsche heeft veel van die oneliners, die goed klinken als is de betekenis niet evident, of misschien onbestaande.
En ik had geen zin om mijn blog "Mijn leven" te noemen, alsof ik een coureur ben die terugblikt op zijn/haar carrière, of een bv of versleten politicus; mensen die het podium missen ook al hebben ze het misschien nooit gekend en die nog even willen genieten van het idee belangrijk te zijn. Maanden, jaren zijn ze ermee bezig, met die autobiografie, vaak komen er zelfs ghostwriters aan te pas om het iets verteerbaarder te maken. Even hun foto weer in de krant, bij voorkeur met stapels boeken op de achtergrond, en dan is het wachten op De Slegte, waar je hun leven dan kan kopen voor anderhalve euro.
Bij biografieën wordt ook vaak van tevoren beweerd dat er massa's "geheimen" in staan, schokkende verhalen over (ex) bv's, wie met wie sliep, wie sjoemelde, ...
Het komt op mij altijd gepland over. Ik bedoel, ofwel kan je een geheim bewaren, ofwel kan je dat niet. Stel je voor dat ik weet wie 20 jaar geleden het bed deelde met x, en ik heb dat 20 jaar voor mezelf gehouden, waarom zou ik het dan nu ineens gaan vertellen, tenzij ik denk dat het mijn verkoopscijfers een boost zal geven? Gepland dus ...
Maar terug naar "Een lichte soort van schaduw", van Nietsche dus, net zo diepzinnig of betekenisloos als je zelf wil. En ik houd mijn geheimen geen twintig jaar bij, als ze tenminste de moeite van het vertellen waard zijn.